Ekskluzywny Poul Henningsen od Modborn

Poul Henningsen (9 września 1894 – 31 stycznia 1967), duński pisarz, architekt i krytyk, był jedną z czołowych postaci życia kulturalnego Danii między wojnami światowymi. W Danii często nazywany jest PH.

Jego najcenniejszym wkładem w design były projekty lamp. W 1925 roku wynalazł tak zwaną lampę PH, która w różnych wcieleniach wykorzystywała załamania światła. Była produkowana przez firmę Louis Poulsen. Jego najbardziej znane modele to PH Artichoke i PH5. Lampy stworzyły ekonomiczną podstawę jego późniejszej pracy. Inne godne uwagi projekty to fortepian PH Grand Piano, który znajduje się w kilku znaczących kolekcjach designu XX wieku, w tym w Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Zaprojektował również Glassalen dla Ogrodów Tivoli w Kopenhadze.

W latach 20. Poul Henningsen miał swój literacki przełom. Redagował polemiczne, lewicowe czasopismo Kritisk Revy (1926–1928), w którym wraz z kolegami szydził z staroświeckiego stylu i konserwatyzmu kulturowego, łącząc te tematy z polityką. Jednocześnie rozpoczął karierę jako autor rewii, wychwalając naturalne zachowanie, swobodę seksualną i proste życie. To on sprawił, że duńskie rewue stały się polityczną bronią lewicy, nie tracąc przy tym charakteru rozrywkowego (tak zwane PH-revue 1929–1932). W 1933 roku opublikował swoje najsłynniejsze dzieło Hvad med Kulturen? ("A co z kulturą?"), polemiczną, śmiałą i pilną krytykę duńskiego życia kulturalnego oraz jego snobizmu i zamiłowania do przeszłości, mimo wszystkich wysiłków Modern Break-Through. Próbował wskazać na podobieństwa między pruderyjnością, moralizatorstwem a tendencjami faszystowskimi, a także oskarżał socjaldemokratów o brak stanowczej i spójnej linii kulturalnej. Ta książka wraz z jego działalnością jako całością zapewniła mu reputację półkomunistycznego "towarzysza podróży". W tym okresie rzeczywiście stał blisko komunistów, nie dołączając do nich. Brał udział w antyfaszystowskiej propagandzie, zawsze starając się łączyć kulturę z polityką.

Wśród innych jego inicjatyw z tego okresu był Danmarksfilmen z 1935 roku, znany również jako PH’s Danmarksfilm. Jest to bezpretensjonalny i nietradycyjny film przedstawiający życie we współczesnej Danii w żywy i lekko lekceważący sposób, w którym wizualizacje są wspierane przez rytmy jazzowe. Został potępiony i zniszczony przez większość krytyków, ale później został zrehabilitowany jako jeden z klasycznych duńskich filmów dokumentalnych. Napisał również kilka scenariuszy filmowych.

Podczas II wojny światowej i okupacji Danii przez Niemcy zachowywał niski profil i uciekł do Szwecji w 1943 roku, ale starał się utrzymać ducha, pisząc zakamuflowaną poezję oporu. Po wojnie zdystansował się od komunistów, którzy krytykowali go za chwiejny humanitaryzm w podejściu do rozliczenia z nazistami i za rosnący sceptycyzm wobec Związku Radzieckiego, i pod wieloma względami został odizolowany. Jednak nadal pisał i debatował, a w latach 60. nowe pokolenie w pewien sposób uczyniło go guru. W ostatnich latach został członkiem Duńskiej Akademii i wspierał nowy ruch konsumencki.

Pod wieloma względami Poul Henningsen jest człowiekiem, który dopełnił dzieła Georga Brandesa. Jest nieco powierzchowny i lekki, ale bardziej nowoczesny i mniej elitarny w swoich poglądach. Będąc złośliwcem i prowokatorem, który często starał się wywracać pojęcia do góry nogami (podobnie jak George Bernard Shaw) i którego wnioski mogły być nieco niesprawiedliwe i przesadzone, był jednak człowiekiem o niezłomnych zasadach i ideałach demokratycznego, naturalnego i tolerancyjnego społeczeństwa.