Ekskluzywny Ludwig Mies van der Rohe od Modborn

Ludwig Mies van der Rohe (urodzony jako Maria Ludwig Michael Mies; 27 marca 1886, Akwizgran – 19 sierpnia 1969, Chicago) był niemiecko-amerykańskim architektem. Powszechnie nazywano go Miesem, jego nazwiskiem. Wraz z Le Corbusierem, Alvarem Aalto i Frankiem Lloydem Wrightem jest powszechnie uważany za jednego z pionierskich mistrzów nowoczesnej architektury.

Mies, podobnie jak wielu jego współczesnych po I wojnie światowej, dążył do ustanowienia nowego stylu architektonicznego, który mógłby reprezentować współczesne czasy, tak jak styl klasyczny i gotycki reprezentowały swoje epoki. Stworzył wpływowy styl architektoniczny XX wieku, charakteryzujący się skrajną jasnością i prostotą. Jego dojrzałe budynki wykorzystywały nowoczesne materiały, takie jak stal przemysłowa i szkło płaskie, do definiowania przestrzeni wewnętrznych. Dążył do architektury z minimalnym szkieletem strukturalnym, zrównoważonym wobec swobody swobodnie płynącej, otwartej przestrzeni. Nazywał swoje budynki architekturą "skóry i kości". Szukał racjonalnego podejścia, które kierowałoby procesem twórczym projektowania architektonicznego. Często przypisuje się mu aforyzmy "mniej znaczy więcej" i "Bóg tkwi w szczegółach".

Mies pracował w warsztacie kamieniarskim swojego ojca i w kilku lokalnych firmach projektowych, zanim przeniósł się do Berlina, gdzie dołączył do biura projektanta wnętrz Bruno Paula. Swoją karierę architektoniczną rozpoczął jako praktykant w studio Petera Behrensa w latach 1908–1912, gdzie zetknął się z aktualnymi teoriami projektowania i postępową kulturą niemiecką, pracując u boku Waltera Gropiusa i Le Corbusiera, którzy później również brali udział w rozwoju Bauhausu. Mies pełnił funkcję kierownika budowy ambasady Cesarstwa Niemieckiego w Petersburgu pod kierunkiem Behrensa.

Jego talent został szybko dostrzeżony i wkrótce rozpoczął samodzielne zlecenia, mimo braku formalnego wykształcenia wyższego. Fizycznie imponujący, rozważny i powściągliwy człowiek, Ludwig Mies zmienił swoje imię w ramach szybkiej transformacji z syna rzemieślnika na architekta pracującego z berlińską elitą kulturalną, dodając "van der" i nazwisko matki "Rohe", używając holenderskiego "van der", zamiast niemieckiej formy "von", która była prawnie zastrzeżona dla osób pochodzenia szlacheckiego.

Rozpoczął swoją niezależną karierę zawodową, projektując domy dla wyższych sfer, dołączając do ruchu poszukującego powrotu do czystości wczesnoniemieckich stylów domowych XIX wieku. Podziwiał szerokie proporcje, regularność rytmicznych elementów, dbałość o związek między dziełem człowieka a naturą oraz kompozycje wykorzystujące proste, sześcienne formy wczesnoniemieckiego neoklasycystycznego architekta Karla Friedricha Schinkla. Odrzucał eklektyczne i zagmatwane style klasyczne, tak powszechne na przełomie XIX i XX wieku, jako nieistotne dla współczesnych czasów.

Po I wojnie światowej Mies rozpoczął, kontynuując projektowanie tradycyjnych domów neoklasycystycznych, równoległy eksperymentalny wysiłek. Dołączył do swoich awangardowych rówieśników w długotrwałym poszukiwaniu nowego stylu, który byłby odpowiedni dla nowoczesnej epoki przemysłowej. Słabe punkty tradycyjnych stylów były atakowane przez postępowych teoretyków od połowy XIX wieku, głównie ze względu na sprzeczność ukrywania nowoczesnej technologii budowlanej pod fasadą zdobionych tradycyjnych stylów.

Kontynuując tradycyjną neoklasycystyczną praktykę projektową, Mies zaczął opracowywać wizjonerskie projekty, które, choć przeważnie niezrealizowane, wyniosły go do sławy jako architekta zdolnego nadać formę harmonizującą z duchem wyłaniającego się nowoczesnego społeczeństwa. Śmiało porzucając ornament, Mies zadebiutował w dramatyczny sposób, przedstawiając swoją uderzającą propozycję konkursową dla wielościennego, w całości szklanego wieżowca Friedrichstraße w 1921 roku, po której w 1922 roku nastąpiła wyższa, zakrzywiona wersja nazwana Glass Skyscraper.

Kontynuował serią pionierskich projektów, kulminujących w jego dwóch europejskich arcydziełach: tymczasowym pawilonie niemieckim na wystawę w Barcelonie (często nazywanym Pawilonem Barcelońskim) w 1929 roku (rekonstrukcja z 1986 roku stoi obecnie na oryginalnym miejscu) oraz eleganckiej Willi Tugendhat w Brnie, Czechy, ukończonej w 1930 roku.

Mies projektował nowoczesne meble z wykorzystaniem nowych technologii przemysłowych, które stały się popularnymi klasykami, takimi jak krzesło i stół Barcelona, krzesło Brno i krzesło Tugendhat. Jego meble znane są z doskonałego rzemiosła, mieszanki tradycyjnych luksusowych tkanin, takich jak skóra, z nowoczesnymi chromowanymi ramami, oraz wyraźnego oddzielenia konstrukcji nośnej od wspieranych powierzchni, często wykorzystując wsporniki, aby wzmocnić poczucie lekkości stworzonej przez delikatne ramy konstrukcyjne. W tym okresie ściśle współpracował z projektantką wnętrz i towarzyszką Lilly Reich.

Przez ostatnie dwadzieścia lat swojego życia Mies rozwijał i budował swoją wizję monumentalnej architektury "skóry i kości", która odzwierciedlała jego cel, jakim było zapewnienie jednostce miejsca do samorealizacji w epoce nowoczesnej. Mies dążył do tworzenia wolnych i otwartych przestrzeni, zamkniętych w strukturze o minimalnej obecności. Ludwig Mies van der Rohe zmarł 17 sierpnia 1969 roku. Po kremacji jego prochy zostały pochowane w pobliżu innych słynnych architektów Chicago na cmentarzu Graceland w Chicago. Jego grób oznaczony jest prostą czarną granitową płytą i dużym drzewem szarańczy.